updated content json dbs
This commit is contained in:
Bachir Soussi Chiadmi
File diff suppressed because one or more lines are too long
File diff suppressed because one or more lines are too long
File diff suppressed because one or more lines are too long
@@ -2,7 +2,7 @@
|
|||||||
{
|
{
|
||||||
"index":0,
|
"index":0,
|
||||||
"id":"intro",
|
"id":"intro",
|
||||||
"text": "ETHICA \nOrdine Geometrico demonstrata \n_ET_ \n_In quinque Partes distincta_ \n_in quibus agitur_"
|
"text": "ETHICA \nOrdine Geometrico demonstrata \n_ET_ \n_In quinque Partes distincta_ \n_in quibus agitur,_"
|
||||||
},
|
},
|
||||||
{
|
{
|
||||||
"index": 1,
|
"index": 1,
|
||||||
@@ -72,10 +72,14 @@
|
|||||||
"text": "Talis enim existentia, ut æterna veritas, sicut rei essentia, concipitur, proptereaque per durationem, aut tempus explicari non potest tametsi duratio principio, & fine carere concipiatur."
|
"text": "Talis enim existentia, ut æterna veritas, sicut rei essentia, concipitur, proptereaque per durationem, aut tempus explicari non potest tametsi duratio principio, & fine carere concipiatur."
|
||||||
}
|
}
|
||||||
]
|
]
|
||||||
|
},
|
||||||
|
{
|
||||||
|
"title":"AXIOMATA",
|
||||||
|
"type":"title"
|
||||||
},
|
},
|
||||||
{
|
{
|
||||||
"id": "1a1",
|
"id": "1a1",
|
||||||
"title": "I.AXIOMATA",
|
"title": "I.",
|
||||||
"text": "Omnia, quæ sunt, vel in se, vel in alio sunt.",
|
"text": "Omnia, quæ sunt, vel in se, vel in alio sunt.",
|
||||||
"childs": []
|
"childs": []
|
||||||
},
|
},
|
||||||
@@ -205,7 +209,7 @@
|
|||||||
{
|
{
|
||||||
"id": "107d",
|
"id": "107d",
|
||||||
"type": "DEMONSTRATIO",
|
"type": "DEMONSTRATIO",
|
||||||
"text": "Substantia non potest produci ab alio _([per Coroll. Prop. praeced.](106c))_ ; erit itaque causa sui, id est _(per [Defin. 1](1d1))_ ipsius essentia involvit necessariò existentiam, sive ad ejus naturâm pertinet existere. _Q.E.D._"
|
"text": "Substantia non potest produci ab alio _([per Coroll. Prop. præced](106c))_ ; erit itaque causa sui, id est _(per [Defin. 1](1d1))_ ipsius essentia involvit necessariò existentiam, sive ad ejus naturâm pertinet existere. _Q.E.D._"
|
||||||
}
|
}
|
||||||
]
|
]
|
||||||
},
|
},
|
||||||
@@ -217,17 +221,17 @@
|
|||||||
{
|
{
|
||||||
"id": "108d",
|
"id": "108d",
|
||||||
"type": "DEMONSTRATIO",
|
"type": "DEMONSTRATIO",
|
||||||
"text": "Substantia unius attributi non, nisi unica, existit _(per [Prop. 5](105))_, & ad ipsius naturâm pertinet existere _(per [Prop. 7](107))_. Erit ergo de ipsius naturâ vel finita, vel infinita existere. At non finita. Nam (per [Defin. 2](1d2)) deberet terminari ab aliâ ejusdem naturæ, quæ etiam necessariò deberet existere _(per [Prop. 7](107))_ ; adeóque darentur duæ substantiæ ejusdem attributi, quod est absurdum _(per [Prop. 5](105))_. Existit ergo infinita. _Q.E.D._"
|
"text": "Substantia unius attributi non, nisi unica, existit _(per [Prop. 5](105))_, & ad ipsius naturâm pertinet existere _(per [Prop. 7](107))_. Erit ergo de ipsius naturâ vel finita, vel infinita existere. At non finita. Nam _(per [Defin. 2](1d2))_ deberet terminari ab aliâ ejusdem naturæ, quæ etiam necessariò deberet existere _(per [Prop. 7](107))_ ; adeóque darentur duæ substantiæ ejusdem attributi, quod est absurdum _(per [Prop. 5](105))_. Existit ergo infinita. _Q.E.D._"
|
||||||
},
|
},
|
||||||
{
|
{
|
||||||
"id": "108sc1",
|
"id": "108sc1",
|
||||||
"type": "SCHOLIUM 1",
|
"type": "SCHOLIUM 1",
|
||||||
"text": "Cùm finitum esse reverâ sit ex parte negatio & infinitum absoluta affirmatio existentiae alicujus naturæ, sequitur ergo ex solâ _[Prop.](107)_ omnem substantiam debere esse infinitam."
|
"text": "Cùm finitum esse reverâ sit ex parte negatio & infinitum absoluta affirmatio existentiae alicujus naturæ, sequitur ergo ex solâ _[7 Prop.](107)_ omnem substantiam debere esse infinitam."
|
||||||
},
|
},
|
||||||
{
|
{
|
||||||
"id": "108sc2",
|
"id": "108sc2",
|
||||||
"type": "SCHOLIUM 2",
|
"type": "SCHOLIUM 2",
|
||||||
"text": "Non dubito, quin omnibus, qui de rebus confusè judicant, nec res per primas suas causas noscere consueverunt, difficile sit, [demonstrationem 7 _Prop._](107d) concipere ; nimirùm quia non distinguunt inter modificationes substantiarum & ipsas substantias, neque sciunt, quomodò res producuntur. Unde fit, ut principium, quod res naturales habere vident, substantiis affingant ; qui enim veras rerum causas ignorant, omnia confundunt, & sine ullâ mentis repugnantiâ tam arbores, quàm homines, loquentes fingunt, & homines tam ex lapidibus, quàm ex semine, formari, &, quascunque formas in alias quascunque mutari, imaginantur. Sic etiam, qui naturam divinam cum humanâ confundunt, facile Deo affectûs humanos tribuunt, præsertim quamdiu etiam ignorant, quomodò affectûs in mente producuntur. Si autem homines ad naturam substantiæ attenderent, minimè de veritate [7 _Prop._](107) dubitarent ; imò hæc Prop. omnibus axioma esset, & inter notiones communes numeraretur. Nam per substantiam intelligerent id, quod in se est, & per se concipitur, hoc est, id, cujus cognitio non indiget cognitione alterius rei. Per modificationes autem id, quod in alio est, & quarum conceptus à conceptu rei, in quâ sunt, formatur : quocirca modificationum non existentium veras ideas possumus habere ; quandoquidem, quamvis non existant actu extra intellectum, earum tamen essentia ità in alio comprehenditur, ut per idem concipi possint. Verùm substantiarum veritas extra intellectum non est, nisi in se ipsis, quia per se concipiuntur. Si quis ergo diceret, se claram, & distinctam, hoc est, veram ideam substantiæ habere, & nihilominus dubitare, num talis substantia existat, idem hercle esset, ac si diceret, se veram habere ideam, & nihilominus dubitare num falsa sit (ut satis attendenti sit manifestum) ; vel, si quis statuat, substantiam creari, simul statuit, ideam falsam factam esse veram, quo sanè nihil absurdius concipi potest ; adeóque fatendum necessariò est, substantiæ existentiam, sicut ejus essentiam, æternam esse veritatem. Atque hinc alio modo concludere possumus, non dari, nisi unicam, ejusdem naturæ, quod hîc ostendere, operæ pretium esse duxi. Ut autem hoc ordine faciam, notandum est, I. veram uniuscujusque rei definitionem nihil involvere, neque exprimere præter rei definitæ naturam. Ex quo sequitur hoc II., nempe nullam definitionem certum aliquem numerum individuorum involvere, neque exprimere quandoquidem nihil aliud exprimit, quàm naturam rei definitæ. Ex. gr. definitio trianguli nihil aliud exprimit, quàm simplicem naturam trianguli ; at non certum aliquem triangulorum numerum. III. Notandum, dari necessariò uniuscujusque rei existentis certam aliquam causam, propter quam existit. IV. Denique notandum, hanc causam, propter quam aliqua res existit, vel debere contineri in ipsâ naturâ, & definitione rei existentis _(nimirùm quòd ad ipsius naturâm pertinet existere)_, vel debere extra ipsam dari. His positis sequitur, quòd, si in naturâ certus aliquis numerus individuorum existat, debeat necessariò dari causa, cur illa individua, & cur non plura, nec pauciora existunt. Si ex. gr. in rerum naturâ 20 homines existant _(quos, majoris perspicuitatis causâ, suppono simul existere, nec alios antea in naturâ exstitisse)_, non satis erit _(ut scilicet rationem reddamus, cur 20 homines existant)_ causam naturæ humanae in genere ostendere ; sed insuper necesse erit, causam ostendere, cur non plures, nec pauciores, quam 20 existant ; quandoquidem _(per III. Notam)_ uniuscujusque debet necessariò dari causa, cur existat. At hæc causa _(per Notam II. & III.)_ non potest in ipsâ naturâ humanâ contineri, quandoquidem vera hominis definitio numerum vicenarium non involvit ; adeóque _(per notam IV.)_ causa, cur hi viginti homines existunt, & consequenter cur unusquisque existit, debet necessariò extra unumquemque dari, & propterea absolutè concludendum, omne id, cujus naturæ plura individua existere possunt, debere necessariò, ut existant, causam externam habere. Jam quoniam ad naturam substantiæ _(per jam ostensa in hoc Schol.)_ pertinet existere, debet ejus Definitio necessariam existentiam involvere, & consequenter ex solâ ejus definitione debet ipsius existentia concludi. At ex ipsius definitione _(ut jam ex Notâ II. & III. ostendimus)_ non potest sequi plurium substantiarum existentia ; sequitur ergo ex eâ necessariò, unicam tantùm ejusdem naturæ existere, ut proponebatur."
|
"text": "Non dubito, quin omnibus, qui de rebus confusè judicant, nec res per primas suas causas noscere consueverunt, difficile sit, [demonstrationem 7 _Prop._](107d) concipere ; nimirùm quia non distinguunt inter modificationes substantiarum & ipsas substantias, neque sciunt, quomodò res producuntur. Unde fit, ut principium, quod res naturales habere vident, substantiis affingant ; qui enim veras rerum causas ignorant, omnia confundunt, & sine ullâ mentis repugnantiâ tam arbores, quàm homines, loquentes fingunt, & homines tam ex lapidibus, quàm ex semine, formari, &, quascunque formas in alias quascunque mutari, imaginantur. Sic etiam, qui naturam divinam cum humanâ confundunt, facile Deo affectûs humanos tribuunt, præsertim quamdiu etiam ignorant, quomodò affectûs in mente producuntur. Si autem homines ad naturam substantiæ attenderent, minimè de veritate _[7 Prop.](107)_ dubitarent ; imò hæc Prop. omnibus axioma esset, & inter notiones communes numeraretur. Nam per substantiam intelligerent id, quod in se est, & per se concipitur, hoc est, id, cujus cognitio non indiget cognitione alterius rei. Per modificationes autem id, quod in alio est, & quarum conceptus à conceptu rei, in quâ sunt, formatur : quocirca modificationum non existentium veras ideas possumus habere ; quandoquidem, quamvis non existant actu extra intellectum, earum tamen essentia ità in alio comprehenditur, ut per idem concipi possint. Verùm substantiarum veritas extra intellectum non est, nisi in se ipsis, quia per se concipiuntur. Si quis ergo diceret, se claram, & distinctam, hoc est, veram ideam substantiæ habere, & nihilominus dubitare, num talis substantia existat, idem hercle esset, ac si diceret, se veram habere ideam, & nihilominus dubitare num falsa sit (ut satis attendenti sit manifestum) ; vel, si quis statuat, substantiam creari, simul statuit, ideam falsam factam esse veram, quo sanè nihil absurdius concipi potest ; adeóque fatendum necessariò est, substantiæ existentiam, sicut ejus essentiam, æternam esse veritatem. Atque hinc alio modo concludere possumus, non dari, nisi unicam, ejusdem naturæ, quod hîc ostendere, operæ pretium esse duxi. Ut autem hoc ordine faciam, notandum est, I. veram uniuscujusque rei definitionem nihil involvere, neque exprimere præter rei definitæ naturam. Ex quo sequitur hoc II., nempe nullam definitionem certum aliquem numerum individuorum involvere, neque exprimere quandoquidem nihil aliud exprimit, quàm naturam rei definitæ. Ex. gr. definitio trianguli nihil aliud exprimit, quàm simplicem naturam trianguli ; at non certum aliquem triangulorum numerum. III. Notandum, dari necessariò uniuscujusque rei existentis certam aliquam causam, propter quam existit. IV. Denique notandum, hanc causam, propter quam aliqua res existit, vel debere contineri in ipsâ naturâ, & definitione rei existentis _(nimirùm quòd ad ipsius naturâm pertinet existere)_, vel debere extra ipsam dari. His positis sequitur, quòd, si in naturâ certus aliquis numerus individuorum existat, debeat necessariò dari causa, cur illa individua, & cur non plura, nec pauciora existunt. Si ex. gr. in rerum naturâ 20 homines existant _(quos, majoris perspicuitatis causâ, suppono simul existere, nec alios antea in naturâ exstitisse)_, non satis erit _(ut scilicet rationem reddamus, cur 20 homines existant)_ causam naturæ humanae in genere ostendere ; sed insuper necesse erit, causam ostendere, cur non plures, nec pauciores, quam 20 existant ; quandoquidem _(per III. Notam)_ uniuscujusque debet necessariò dari causa, cur existat. At hæc causa _(per Notam II. & III.)_ non potest in ipsâ naturâ humanâ contineri, quandoquidem vera hominis definitio numerum vicenarium non involvit ; adeóque _(per notam IV.)_ causa, cur hi viginti homines existunt, & consequenter cur unusquisque existit, debet necessariò extra unumquemque dari, & propterea absolutè concludendum, omne id, cujus naturæ plura individua existere possunt, debere necessariò, ut existant, causam externam habere. Jam quoniam ad naturam substantiæ _(per jam ostensa in hoc Schol.)_ pertinet existere, debet ejus Definitio necessariam existentiam involvere, & consequenter ex solâ ejus definitione debet ipsius existentia concludi. At ex ipsius definitione _(ut jam ex Notâ II. & III. ostendimus)_ non potest sequi plurium substantiarum existentia ; sequitur ergo ex eâ necessariò, unicam tantùm ejusdem naturæ existere, ut proponebatur."
|
||||||
}
|
}
|
||||||
]
|
]
|
||||||
},
|
},
|
||||||
@@ -295,7 +299,7 @@
|
|||||||
{
|
{
|
||||||
"id": "112d",
|
"id": "112d",
|
||||||
"type": "DEMONSTRATIO",
|
"type": "DEMONSTRATIO",
|
||||||
"text": "Partes enim, in quas substantia, sic concepta divideretur, vel naturam substantiæ retinebunt vel non. Si primum, tum _(per [Prop. 8](108))_ unaquæque pars debebit esse infinita, & _(per [Prop. 6](106))_ causa sui, & _(per [Prop. 5](105))_ constare debebit ex diverso attributo, adeóque ex una substantiâ plures constitui poterunt, quod _(per [Prop. 6](106))_ est absurdum. Adde, quòd partes _(per [Prop. 2](102))_ nihil commune cum suo toto haberent, & totum _(per [Defin. 4](1d4) & [Prop. 10](110))_ absque suis partibus, & esse, & concipi posset, quod absurdum esse, nemo dubitare poterit. Si autem secundum ponatur, quòd scilicet partes naturâm substantiæ non retinebunt ; ergo, cùm tota substantia in aequales partes esset divisa, naturam substantiæ amitteret, & esse desineret, quod _(per [Prop. 7](107)_ est absurdum."
|
"text": "Partes enim, in quas substantia, sic concepta divideretur, vel naturam substantiæ retinebunt vel non. Si primum, tum _(per [Prop. 8](108))_ unaquæque pars debebit esse infinita, & _(per [Prop. 6](106))_ causa sui, & _(per [Prop. 5](105))_ constare debebit ex diverso attributo, adeóque ex una substantiâ plures constitui poterunt, quod _(per [Prop. 6](106))_ est absurdum. Adde, quòd partes _(per [Prop. 2](102))_ nihil commune cum suo toto haberent, & totum _(per [Defin. 4](1d4) & [Prop. 10](110))_ absque suis partibus, & esse, & concipi posset, quod absurdum esse, nemo dubitare poterit. Si autem secundum ponatur, quòd scilicet partes naturâm substantiæ non retinebunt ; ergo, cùm tota substantia in aequales partes esset divisa, naturam substantiæ amitteret, & esse desineret, quod _(per [Prop. 7](107))_ est absurdum."
|
||||||
}
|
}
|
||||||
]
|
]
|
||||||
},
|
},
|
||||||
|
|||||||
Reference in New Issue
Block a user